Nerwica natręctw, © Adobe Stock

Nurt poznawczo-behawioralny | Przegląd

10 udostępnień
10
0
0

Terapia polega na psychoedukacji, czyli zastępowaniu dysfunkcyjnych, nawykowych reakcji w odpowiedzi na bodźce zewnętrzne, korzystnymi wzorami myślenia i zachowania. Uważana jest za jedną z najskuteczniejszych terapii, której widoczne efekty są poparte naukowymi dowodami.

Za początek nurtu poznawczo-behawioralnego uznaje się lata 60. XX w., chociaż to podejście czerpie z osiągnięć behawioryzmu, który rozwinął się już w latach 20. XX w.

Pionierzy nurtu poznawczo-behawioralnego i ich koncepcje:
  • Aaron T. Beck – Terapia poznawcza
  • John B. Watson – Behawioryzm
  • Albert Ellis – Racjonalno-emotywna terapia zachowań
  • Donald Meichenbaum – Poznawcza modyfikacja behawioralna.
Terapia poznawczo-behawioralna w 7 punktach:
  1. Terapia zorientowana na jasno określony, realny do osiągnięcia cel, ukierunkowane działanie i pomiar konkretnych efektów zmiany, zamiast na postawienie diagnozy zaburzeń psychicznych.
  2. Proces terapeutyczny jest skoncentrowany na tu i teraz, czyli myślach, emocjach i postępowaniu człowieka w czasie teraźniejszym oraz poprawie jego stanu i postrzegania zdarzeń w chwili obecnej.
  3. Zaburzenia są wywoływane przez szkodliwe, wyuczone wzorce zachowania w reakcji na bodźce dostarczone z otoczenia. Negatywna reakcja nawykowa jest natomiast zdeterminowana przez błędy poznawcze i skorelowane z nimi dysfunkcyjne założenia.
  4. Poprawę kondycji pacjenta osiąga się przez uświadomienie mu natury problemu, wygaszenie nieadekwatnej reakcji na bodziec, modyfikację irracjonalnych przekonań i wypracowanie akceptowalnych, dostosowanych schematów emocjonalnych i postępowania.
  5. Przymierze terapeutyczne – relacja z terapeutą ma partnerski charakter, a sesje są pełne empatii, ciepła, wzajemnego zaufania i szacunku.
  6. Zadania domowe odgrywają znaczną rolę w procesie terapeutycznym. Pozwalają utrwalić nabyte umiejętności i wykorzystać je do samodzielnego rozwiązywania problemów w przyszłości.
  7. Dialog sokratejski – polega na zadawaniu przez terapeutę odpowiednio sformułowanych pytań, dzięki którym pacjent uświadamia sobie własne zniekształcenia poznawcze.
Wskazania do stosowania terapii poznawczo-behawioralnej

Tę metodę jako niezwykle skuteczną stosuje się preferencyjnie w pracy z takimi zaburzeniami jak: nerwica natręctw, nerwowe tiki, napady panicznego lęku, zespół lęku uogólnionego, fobie proste i społeczne.

Badania przekonują o wysokiej efektywności tego podejścia także w leczeniu zaburzeń nastroju, depresji, PTSD (stres pourazowy).

Terapia jest też wskazana w przypadkach: problemów związanych z nadużywaniem substancji, zaburzeń odżywiania, zaburzeń osobowości typu kompulsywno-obsesyjnego.

Często używa się technik poznawczo-behawioralnych w terapii dzieci i młodzieży z autyzmem, ADHD, zachowaniami agresywnymi.

Czas trwania terapii

Leczenie w nurcie poznawczo-behawioralnym jest krótkookresowe, mieści się z reguły w przedziale od kilku tygodni do sześciu miesięcy. Czasem, gdy problem jest wyjątkowo skomplikowany, proces terapeutyczny może się przedłużyć. Pacjenci uczęszczają na sesje raz w tygodniu.

reklama
reklama
może Ci się spodobać
Sonia Alicja Bednarek

Uwolnić kobiecość

„Przestań nieustannie korygować siebie. Zamiast dopasowywać się do jakiejś zewnętrznej wizji kobiecości, naprawiać i poprawiać siebie, wybierz samopoznanie…

Mów do siebie dobrze

Zastanawiałaś się kiedyś, jak o sobie myślisz, jakimi słowami do siebie mówisz? Jakie to są zwroty? Pozytywne, motywujące,…

Pięć języków miłości. Którym mówisz?

Gary Chapman, amerykański psychoterapeuta, stworzył koncepcję „pięciu języków miłości” jako sposobu na uniknięcie lub przezwyciężenie kryzysów w związkach.…